The earliest wake up call so far at 5.30 am for the long drive from Sihanoukville to Battambang. We were not bored for a single moment, since there are so many things to see on the way (paddy fields, children, villages, overloaded ox-carts and cars pulled by mopeds, cattle, wonderful scenery, etc.).
We passed by some textile factories benefiting from an export quota by the USA. Our local guide told us, that the women are earning USD 50 / month, get no (paid) holidays besides the public holidays and are living in miserable small rooms of 2 by 4 mtr with 3 other room mates. We also learnt via our Dutch guide via BBC (finally we receive some outside information; we are also aware of the last Friday's development around Fortis; which rather pleased Arjan : we learnt such via the 8 pm principal NOS 'journal'; yes, we are receiving sometimes Dutch television!!) that the price of rice doubled within 1 year, and the price for bricks for the house construction even multiplied by 6: life becomes incredible expensive for the Cambodian and people - especially in the cities - starting to get underfed, so foreign aid programs have been supported to supply some rice (maybe Trijnie can do a research on the website of the BBC ?).
We also passed by a storage unit of brand new and old cars of the UN (United Nations), surprising. More surprising was that nobody stopped us when we were taking pictures on the compound. There would be also soldiers housed, but we did not see them, so no idea if these were Khmer or UN soldiers.
Arriving just at sunset at Battambang, we picked up the finest restaurant from the Lonely Planet and finally we found the sateh!! with excellent peanut sauce. The promised sateh of the night before did not work out, since there was no meat left anymore: there was an event going on close to our hotel, so there was a huge crowd on the way with numberless mopeds.
PS:
Sihanoukville is told to be as dangerous as Phnom Pehn; fortunately nobody of us has been stolen. The further part of our journey will be quite safe, so please do not worry!
PS: Trijnie, your spider story covers 100 % what we are experiencing in Cambodia; I print it here, it is unfortunately (or fortunately for the Dutch readers ...) in Dutch :
************************************************
Cambodja, net even anders ! -Trouw 21-08-06
Aan het eind van een lange fietsdag komen we aan in het plaatsje Skun. Dorstig installeren we ons in een restaurant voor een open raam met uitzicht op de weg.
We bestellen 2 flessen bier, maar krijgen 4 blikjes, gelukkig wel gekoeld in een emmer met ijs die op een stoel naast onze tafel gezet wordt.
Een meisje van een jaar of tien loopt het restaurant binnen met een grote platte schaal op haar hoofd. Op de schaal ligt een stapel gefrituurde reuzenspinnen. Skun staat bekend om deze ''snack''. In de tijd van de Rode Khmer was er grote hongersnood in Cambodja. In Skun en omgeving ontdekten de inwoners, dat de tarantella's, de reuzenspinnen, eetbaar waren en een goede eiwitbron. Vanaf die tijd eten Cambodjanen spinnen.
Omdat ik in Nederland al luidkeels heb verkondigd dat ik in Cambodja spinnen ga eten zit ik er nu toch wel aan vast. Ik koop twee spinnen en eet ze helemaal op. De pootjes zijn knapperig en smaken naar niets, het lijfje is donkerbruin en smaakt als een zoute mousse. Best wel lekker. Marry probeert een spinnenpootje maar spuugt deze weer kokhalzend uit. Jammer van dat pootje.
Een jong echtpaar komt voorbij met een kinderwagen. Naast de kinderwagen wordt een infuus op wieltjes voortgeduwd. Het slangetje loopt de kinderwagen in.
Na de kaart geraadpleegd te hebben besluiten we weer eens eend te bestellen. De serveerster wijst ons op andere gerechten. Nee, we willen eend.Na een tijdje komt de serveerster terug met een briefje waarop staat: ""hasn't duck"" Grote verslagenheid natuurlijk. Kaart weer geraadpleegd. Fried rice with chicken lijkt ons ook wel wat en dat bestellen we dus. Tevreden gaat de serveerster weer terug.
Na een tijdje brengt ze het gerecht. Het is ….. een gebraden schrielkip op een bord met niets erbij. Gelukkig zitten de kop, de poten en de nageltjes van de kip er nog aan. Ik twee hapjes, Marry twee hapjes en op is de kip.
Als we zitten te eten wenkt de vrouw van de baas de serveerster. Het meisje moet het haar van de vrouw helemaal nakijken op neten. Met grote aandacht worden de neten uit het haar gevlooid, tussen de vingers doodgeknepen en op de broek van mevrouw gelegd. Niet zo'n smakelijk gezicht. Marry krijgt 's nachts prompt jeuk van het hoofdkussen.
Plotseling komt met grote snelheid een ambulance met sirene en zwaailichten aangereden en stopt voor onze neus. De broeders openen de motorkap om de motor af te laten koelen. Ze hebben gelijk geen gesteriliseerde maar vieze oliehanden. Een ontdane familie stapt uit (moeder, dochter en zoon) en gaat in het restaurant zitten. In de ziekenauto ligt een man, slachtoffer van een verkeersongeluk. Hij is gewond aan hoofd en arm. Natuurlijk is ook dit slachtoffer aangesloten aan een infuus. De auto is op weg naar het ziekenhuis. De patiënt wordt alleen gelaten en broeders, moeder, dochter en zoon bestellen een maaltijd. Na 5 minuten zitten ze gezellig te gourmetten. Een tijdje later brengt moeder een kommetje rijst naar haar man in de ziekenauto.
Er wordt afgerekend. De auto krijgt verse olie bijgevuld. Iedereen neemt nog een eetpakketje mee en dan vertrekt het gezelschap weer met loeiende sirene en zwaailicht.
Moe, hongerig en voldaan zoeken we onze hotelkamer op.
********************************
PS: we have a backlog in our weblog because of poor internet connections the last days; we try to catch up slowly but surely!
A&I - Siem Reap (the town with Angkor Wat: the absolute highlight, which we will visit tomorrow!!) - cloudy = bearable weather -
No comments:
Post a Comment